Poradnik dla rodzica

PORADNIK DLA RODZICA

 

Jak prawidłowo trzymać kredkę?

Od najwcześniejszych lat należy dziecko uczyć właściwego posługiwania się przyborami do rysowania i pisania. W związku z tym konieczne jest zwrócenie uwagi na prawidłowy sposób trzymania przez dziecko kredki czy ołówka.

- Dziecko powinno trzymać ołówek w trzech palcach, pomiędzy kciukiem i lekko zgiętym palcem wskazującym, opierając go na palcu środkowym.

 

Nieprawidłowe jest trzymanie ołówka „w garści” lub w taki sposób, że środkowy palec jest na ołówku.
- Palce trzymające ołówek powinny znajdować się w odległości około dwóch centymetrów od powierzchni papieru.
- Ołówek należy trzymać między palcami bez nadmiernego napięcia mięśni ręki i nacisku na papier (nadmierne napięcie powoduje łamanie grafitu, dziurawienie kartki, a zbyt słabe sprawia, że rysunek jest ledwie widoczny).
 

Menu dla dzieci w wieku przedszkolnym

Jakich zasad i wytycznych powinni trzymać się rodzice przy ustalaniu menu dla dzieci w wieku przedszkolnym?

            Dziecko powinno zjadać 5 posiłków dziennie: śniadanie, drugie śniadanie, obiad podwieczorek i kolację. W menu dzieci w wieku przedszkolnym powinny znaleźć się:

  • produkty zbożowe, tj. pieczywo, z uwzględnieniem pieczywa z pełnego ziarna, makarony, różne gatunki kasz;
  • warzywa i owoce – najlepiej, aby do każdego posiłku był dodawany jakiś produkt z tej grupy;
  • mleko i produkty mleczne w ilości przynajmniej 2 filiżanek dziennie (oprócz mleka jogurt, kefir, biały i żółty ser);
  • chude mięso i rośliny strączkowe;
  • jajko kurze – maksymalnie 3-4 razy w tygodniu; ryby – 2 razy w tygodniu, lepiej pieczone lub grillowane niż smażone
  • tłuszcz - w umiarkowanych ilościach oleje roślinne, masło, miękkie margaryny.

Jeśli dziecko jada posiłki w przedszkolu, dobrze jest sprawdzić, co tam jadło, aby odpowiednio uzupełnić jadłospis dziecka w domu.

 

Co znaczą tzw. dobre nawyki żywieniowe?
 

Nawyki żywieniowe są to pewne zwyczaje (przyzwyczajenia), które odnoszą się do przede wszystkim do sfery wyboru produktów żywnościowych, ale także ich ilości, miejsca spożywania i sposobu przyrządzania. Do „dobrych nawyków żywieniowych” należy np. przestrzeganie regularności spożywania posiłków, zjadanie śniadania przed wyjściem z domu, dbanie o urozmaicenie jadłospisu; unikanie spożycia żywności typu fast food (hamburgerów, hot dogów, frytek), wysokokalorycznych i słonych przekąsek, jak chipsy; unikanie spożywania nadmiernej ilości słodyczy, czy picia słodzonych i gazowanych napojów.

Okres wczesnego dzieciństwa jest najlepszym momentem do rozpoczęcia kształtowania podstawowych nawyków żywieniowych. Należy pamiętać, że rodzice prowadzący zdrowy styl życia i przestrzegający zasad prawidłowego żywienia są najlepszym wzorcem do naśladowania dla małych dzieci. Nie możemy oczekiwać, że dziecko nie sięgnie po chipsy, jeśli zobaczy, że sami je jemy.

 

W jakich produktach odnajdziemy prawdziwe bomby witaminowe?

 

Największą zawartością witaminy C charakteryzują się owoce jagodowe (porzeczki, truskawki – poza sezonem możemy jadać mrożone), owoce cytrusowe, kiwi, a w przypadku warzyw – kapusta, papryka, natka pietruszki).

Witamina A (retinol) znajduje się w największych ilościach w olejach rybnych (tranie) i wątrobie. Prowitaminy A w największych ilościach dostarczają jarmuż, marchew, dynia, brokuły, warzywa liściaste oraz morele, mango, melony, arbuzy, wiśnie i czereśnie.

Witamin z grupy B dostarczają w większych ilościach produkty zbożowe, mięso i przetwory oraz nasiona roślin strączkowych.

Witamina D występuje w rybach, olejach rybnych (tranie), żółtku jaja kurzego.

 

Przykładowe menu dla zdrowego przedszkolaka :

  • śniadanie: płatki owsiane z mlekiem, bananem i rodzynkami
  • drugie śniadanie: kanapka z twarożkiem i rzodkiewką
  • obiad: zupa jarzynowa (np. brokułowa), pulpet z chudego mięsa, ziemniaki i surówka z marchwi i jabłka
  • podwieczorek: koktajl z jogurtu i owoców (mogą być mrożone)
  • kolacja: kasza z warzywami.

 

 

PROBLEMY ADAPTACYJNE DZIECI DO PRZEDSZKOLA

 

 

        Nie wszyscy zdajemy sobie sprawę, że proces adaptacji, czyli przystosowania do nowych warunków, otoczenia trwa różnie. Niektóre dzieci przystosowują się szybciej, inne wolniej. Wpływa na to stopień rozwoju układu nerwowego, który u każdego dziecka jest inny. Inna jest również wrażliwość emocjonalna każdego dziecka.

        Okres przedszkolny to dla dziecka czas wielu przeżyć. Poznaje ono świat, uczy się współżycia w grupie, stawia pierwsze samodzielne kroki w przedszkolnej społeczności. Nowym doświadczeniom zawsze towarzyszą emocje – czasem jest to radość, innym razem smutek i rozczarowanie. Wtedy też zaczynają się pierwsze poważne problemy.

        Dziecko przez pierwsze dni pobytu w przedszkolu jest zagubione

i zdezorientowane. Nie wie, co robić, z kim nawiązać bliższy kontakt. Przerażają go przestrzenie, obcy ludzie i wszystko, co nowe i nieznane. Pozostawiony sam sobie - bez rodziców - przeżywa lęk, traci poczucie bezpieczeństwa. Na widok budynku, w którym mieści się przedszkole dzieci nieraz reagują płaczem, krzykiem, histerią. W ten sposób dziecko odreagowuje stres. Jest to naturalna reakcja dziecka na nową sytuację.

        Nie mniej przykre uczucia towarzyszą Państwu – rodzicom rozstającym się z własnymi pociechami. Często jesteście zrozpaczeni, ponieważ nie tylko trudno jest uspokoić dziecko, ale ciężko zapanować jest nad własnymi emocjami.

        Nie okazujcie dziecku własnych rozterek, przekazujecie mu w ten sposób swoje lęki. Traktujcie chodzenie do przedszkola, jako rzecz naturalną. Nie omawiajcie wszystkich problemów przy dziecku (czy płakało, nie chciało jeść), by nie wprowadzać atmosfery napięcia i niepewności.

       

        Dziecięca tęsknota za rodzicami szczególnie nasila się w momentach: rozstania, posiłków i leżakowania.

       

        Rozstanie to najtrudniejsza chwila. Dziecko dopóki widzi rodziców walczy i płacze, chcąc wszelkimi sposobami zmusić ich do zmiany decyzji. Dlatego nie należy przedłużać rozstania, ponieważ to tylko je utrudnia. Bądźcie stanowczy i konsekwentni. Długie pożegnania budzą w dziecku nadzieję, że mama zabierze je ze sobą. Przy krótkim pożegnaniu dzieci cierpią krócej. Po wyjściu rodziców nawiązują kontakt z nauczycielką i dziećmi, przestają płakać.

Długie przebywanie z dzieckiem na sali też nie jest dobrym rozwiązaniem. Dziecko bawi się w obecności rodziców, ale gdy tylko zauważy brak mamy i tak nieraz pojawia się płacz.

        Dotrzymywanie umów, słowność jest podstawą dziecięcego zaufania do dorosłych. Ważne jest dotrzymywanie danego słowa. Nie mówcie dziecku, że przyjdziecie po nie wcześniej, jeśli jest to niemożliwe. Nie składajcie obietnic, których nie możecie wypełnić. Dziecko zaczyna wtedy płakać i na drugi dzień niechętnie idzie do przedszkola.

       

        Niekiedy dzieci denerwują się i zaczynają płakać, gdy zbliża się posiłek.  Dziecko niesamodzielne, to dziecko mało dzielne, zdane całkowicie na pomoc osoby dorosłej. Dlatego samodzielne zjadanie posiłków to nie tylko kwestia sprawności manualnej, ale również podstawa budowania poczucia własnej wartości i pewności siebie.

        Przyzwyczajajcie dzieci do jedzenia urozmaiconych potraw, nie rozdrabniajcie pokarmów. Nie decydujcie za dziecko, co ma jeść. Nie mówcie przy dziecku, proszę nie dawać mu np. mleka, bo nie lubi. Przy innych dzieciach może właśnie zjeść ten produkt (chyba, że są przeciwwskazania zdrowotne). Jednocześnie dzieci nie są zmuszane do jedzenia.

      

         Niektóre dzieci nie lubią leżakowania. Leżakowaniu może towarzyszyć płacz, gdyż dzieciom wydaje się, że już idą spać i tu zostaną. Należy z dziećmi prowadzić rozmowy na ten temat, z czasem będą spokojnie reagowały na poobiedni odpoczynek. Do przedszkola mogą dzieci przynieść przytulankę, która doda im otuchy w obcym miejscu i pomoże zasnąć, chociaż na chwileczkę.

        Dzieci do przedszkola przychodzą wcześnie. Po paru godzinach są zmęczone, dosłownie padają i zasypiają. Nie każde dziecko odczuwa potrzebę snu, dlatego dzieci nie są zmuszane do spania, tylko leżąc odpoczywają. W ciszy mogą zregenerować siły i uspokoić się.

      

        Sytuację dziecka pogarsza także fakt, że w zakresie samoobsługi jest zdane na dorosłego. Nie potrafi skorzystać z obcej łazienki, nie umie samodzielnie się rozebrać ani podciągnąć majtek. Ma opory, aby powiedzieć obcej pani, że chce mu się siusiać i dlatego bezradnie płacze. Uczcie, więc dzieci samoobsługi – pozwólcie dziecku samemu załatwiać potrzeby fizjologiczne, myć ręce, ubierać się. Dzieci uczą się tego wszystkiego bardzo szybko, dobrze sobie z tym radzą.

      

         Niekiedy małe dzieci mają jeszcze sporo kłopotów w słownym porozumiewaniu się. W domu wszyscy znakomicie rozumieją jego dziecinne słowa, gesty i mimikę. W przedszkolu jest gorzej – ma kłopoty z przekazaniem tego, co jest dla niego ważne. Często nie rozumie, co pani do niego mówi. Są to sytuacje, w których dziecko wybucha płaczem. Trzeba wielu dni wspólnego przebywania i cierpliwości, aby to się zmieniło na lepsze.

        Nieraz zdarza się, że dziecko chodzi chętnie do przedszkola przez pierwsze dni, potem jednak oświadcza, że już nigdy do niego nie pójdzie. Czasem rodzicom trudno zrozumieć takie zachowanie dziecka, co jest powodem zdenerwowania, a to jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Co na to wpływa?

        Pierwsze dni pobytu w przedszkolu to dla dziecka nowość, która budzi zaciekawienie. Ale po dwóch, trzech dniach zaczyna dostrzegać, że panie mają wymagania wobec niego: nie może robić, co chce, musi dostosować się do norm i zasad obowiązujących w grupie, wykonywać polecenia, samodzielnie jeść, ubierać się, muszą dzielić się zabawkami z innymi dziećmi. Dlatego też niekiedy przychodzi kryzys.

        Ważny jest wtedy systematyczny kontakt rodziców z nauczycielami,  aby dociec, co jest powodem takiego zachowania i jak temu zaradzić. Pamiętajmy, że rozmowy takie nie powinny być przeprowadzone przy dziecku, aby niepotrzebnie nie wywoływać u niego napięcia czy też zniechęcenia.

         Pełna zrozumienia, otwarta postawa wobec Waszego dziecka oraz przedszkola, dobry przepływ informacji między Wami a przedszkolem to podstawy powodzenia w przystosowaniu dziecka do przedszkola.